Bazen, aklina hayatini kararttigini dusundugun insanlar gelir
En nefret ettigin ya da en nefret etmen gereken insanlar
Zamaninda oldurmek istedigin o varliklari muthis bi merhametle andigini gorursun, en iyi dilekleri diler onlar icin her seyin en iyisini istersin. Bazen en yakinin olarak bile hayal edersin onlari
Sonra da bir bakarsin hayatinin merkezi olan insanlar gun gelmis en buyuk dusmanin haline donusmus
Olseler umrunda degil.
Bu sekilde bir donusum neyin sonucu olusur peki
Icten ice beslenilen hangi duygu sonucu?
Affetme?
Acima, merhamet?
Umursamamazlik, nefret?
Sonuc olarak cok insani duygular bunlar, cok masumane.
Hangisi daha cok uzulurdu sizce, kalbinde sorun oldugu suphesiyle gerekli islemleri yapmaya gonderilen 60 li yaslarinda yasli bir amca mi, yoksa 16 yasinda bi kiz mi? Hangisi daha cok uzulurdu? Hayatindaki amacini yeni kesfetmis ve bunun icin elinden gelen her seyi yaparken basina bir de boyle bir sey cikan amca mi, yoksa hayatinin amacini kesfetmek icin yola koyulmus, dunyayi yeni yeni tanimaya baslamis kizcagiz mi? Hangisinin hayalleri daha degerlidir, hangisinin kaybi dunya icin daha az zararli olur? Boyle bi kiyaslama yapabilir misiniz?
Nereden bileceksin..
bütün gün, gittiğim her yerde gördüğüm rüyanın etkisindeydim. ilk defa bir rüyamın gerçek olmadıgının farkında vardıgımda boylesıne uzuldum, bu kadar agladım.
hayatımın nası bi kısmındayım bilmiyorum ama gerçekten artık kendime inanamıyorum. hayatım boyunca karamsarlığı yaşam felsefesi kabul edinmiş olan ben, ilk defa bu kadar pozitif olmaya çalışıyorum, sanırım hayatıma girmeye başlamış olan şey bu; umut.
yaşanmış olan her şeye rağmen hala bi şeylerin başlayabileceğine inanıyorum. yaşanmış olan her şeyin bi deneme olarak kabul edilebileceğine ve sanki hiçbir zaman hiçbir şey olmamışçasına yeniden bir şeylerin başlayabileceğine inanıyorum.
içime nasıl bir işlemişse artık!
yazın yaptığım totemim falan aklıma geldi bir de, öyle kötü oluyorum ki. o zaman çok rahattım ama ancak şimdi ”sülalem raad panpa” modunda olmanın kötü olabileceğinin farkında varıyorum. ilk defa hatalarımı geç farketmenin acısını bu kadar derinden hissediyorum.
mutsuzluğum o kadar fazla ki, artık sadece ‘mutsuzluk’ değil bu, damarlarımda ‘mutsuzluk’ akıyor benim. bundan bıktım, kurtulmak içinse tek umudum; umutlarımın olması, tek umudum; umutlarımın boşa gitmemesi.o kadar yoruldum ki, artık dayanmak istemiyorum.
Bilmek istedigim sey; sevginin insani nasil bu kadar yuzsuz yaptigi
Bazen karsindaki insanda ne kadar kotu bir izlenim birakacagini bildigin halde bi davranisi gerceklestirmek zorundasindir. Bu bir is, bir soz olabilir
Yaparsin, daha once onu yapan insanlari hatirlarsin, onlarin ne kadar siradan oldugunu dusundugunu hatirlarsin,yaptigin seyin yanlis oldugunu bilirsin cunku ama ancak senin hayatinda da yer ettigi zaman anlayabilirsin dogru olmasa da gerekli oldugunu, o insanlara hak verirsin sonra
dersin ki; “evet, gercekten bunu yapmakta haklilarmis, ben yanilmisim”
Kim bilir kac kisi hayatin icinde varolmasi gereken bu basmakalip sozler, davranislar yuzunden dusuncelerini ifade edememis, ‘herkes’ gibi gorunerek hayatin icinden bir golge gibi kayip gitmistir
